Fyrstu tveir dagarnir

Jæja kæru lesendur

Nú er ég loksins eftir langa leit og langa bið komin til Ítalíu. Þetta tók sinn tíma en ég fann loks hina fullkomnu fjölskyldu og dreif mig út. Ég átti góða kveðju stund í gær með fjölskyldu og vinum áður en ég steig upp í flugvélina og flaug til Rómar. Á flugvellinum tók pabbin á móti mér. Fjölskyldan stendur semsagt saman af mömmu (Ilaria) , pabba (Stefano) , 7 ára stelpu (Greta) og 6 ára strák (Gulio).  Því miður þá var klukkan orðin svo margt þegar ég lennti að krakkarnir og Ilaira komust ekki með, en hann stóð þarna tilbúin með teikningu frá krökkunum. Það er nú ekkert áhugavert að tala um keyrsluna heim nema það að hann virtist ekki rata neitt , tók stöðugt vitlausar beygjur og var ekki alveg viss hvert hann ætti að fara. Þarna var ég komin í smá taken fýling en allt varð gott í endan þegar við ókum loks inn í innkeyrsluna sem ég hafði séð á myndum.

Næsta dag þegar ég vaknaði þá var konan sem kemur að þrífa húsið komin og þegar ég labbaði fram þá heilsaði hún mér á ítölsku og spurði mig um nafn, ég náttúrulega búin að stúdera sérstaklega hvernig ég ætti að bera fram nafnið mitt svaraði henni á ítölsku. Nema þá byrja hún á fullu að tala ítölsku við mig og ég eins og bjáni segi "no italiano" og þá komust við að því að hvorki ég talaði ítölsku né hún ensku svo morgunin endaði frekar fyndin þar sem hún var alltaf að reyna að bjóða mér eitthvað og ég skildi ekki stakt orð af því sem hún sagði.

Restina af deginum eyddi ég í að skoða mig um þangað til að fjölskyldan kæmi heim. Landsvæðið hérna í kring er alveg stórkostlega flott og húsið sjálft ekkert minna flott, það er á þremur hæðum með risastórum garði og meira segja smá sundlaug líka en það er því miður buið að loka henni því að veturinn fer að skella á. Þegar hún kom síðan loksins þá förum við inn í bæinn sem heitir Montefiascone þar sem við löbbuðum og skoðuðum okkur um. Við gengum fram hja ísbúð og ákváðum að fá okkur ís , þá komst ég að tvennu merkilegu, það fyrsta er að stelpan borðar ekki ís og það annað er að það var  hægt að fá nutella ís. Ítalar borða víst voðalega mikið af nutella.
Í þessari bæjarferð komst ég einnig að því að það er satt sem fólk segir, ítalar eru klikkaðir í umferðinni. Þeir leggja hvar sem er og keyra hvar sem er, það liggur við að göturnar sé einn samfeldur vegur og gönngustígur og fólk labbar og keyrir hvar sem það vill og hentar.

Fjölskyldan er voðalega hlý og góð og þau eru að taka mig vel inn í fjölskylduna. Þau eru mjög góðir dýravinir enda eiga þau einn hund (Penny), þrjá ketti og eina hænu (þau áttu fjórar hænur en það dóu þrjár þegar konan ákvað að þær ættu fá að vera meira frjálsar og skyldi búrið eftir opið, þá kom refur og át þær). Hundurinn Penny er sheffer, hún er voðalega góð en geltir samt aðeins of mikið. Hún er reyndar að ganga í gegnum smá tímabil núna, hún heldur nefninlega að hún sé hvolpafull. Greyið hundurinn því ekki er hægt að senda hana til sálfræðings.

Ég ætla þá ekki að hafa þetta lengra en ég verð samt dugleg að blogga hér í þessari ferð minni svo endilega fylgjist með, læt líka nokkrar myndir fylgja með hér að neðan

Ciao

Húsið séð frá garðinum 

garðurinn og útsýnið(sundlauginn er þarna fyrir neðan)

Teikingin sem krakkarnir gerðu fyrir mig 

vegurinn að húsinu er ekki sá besti

herbergið mitt, virðist samt minna en það er

minn fyrsti gelato(ís)

eins og ég segi ítalar klikkaðir í umferðinni, þetta er stoppmerki þarna til vinstri en það keyra allir bara framhjá því eins og ekkert sé

Hundurinn Penny

Fjölskyldan við matarborðið