Ítalía - draumaferðin : October 2012

Kæru vinir, fjölskylda og lesendur

Hér er krökkunum deilt út frá skólanum

Hér í Ítalíu er margt og mikið búið að gerast síðan seinasta bloggi. Ég er nú búin að vera hérna í rúmlega viku og ekki komin með heimþrá enn.
Seinustu helgi fór ég með Ilariu og skutlaði krökkunum í skólann og sótti þau. Þau eru í skólanum alveg frá mánudegi til laugardags en eru þá í staðin búin klukkan 1 alla daga, en samt þau þurfa að fara í skóla á laugardegi, ég sæi það ekki gerast á Íslandi. Hér er skólinn voðalega formlegur og passar stíft upp á krakkana, það er búið að taka okkur 7 daga að kynnast kennurum, afrit af vegabréfi og fullt af undirskriftum bara fyrir það að ég megi sækja krakkana í skólann. Það er samt voða mikil stemning að sækja krakkana því að allir foreldrarnir mæta snemma fyrir utan til þess að getað spjallað saman.

Ilaria og Stefano eiga tonn af vinum á þeirra aldri sem eiga börn á sama aldri. Í gegnum vikuna er ég búin að kynnast þeim vel því að hvert sem við förum hittum við alltaf á þau, þá oftast til að krakkarnir getað leikið sér saman en líka bara til að njóta selskaps frá hvort öðru.
Seinasta laugardag fór ég með þessum hóp út að borða á ítalskan veitingarstað. Það var svakalega skemmtilegt því að þau kunna voðalega littla ensku en vilja svo gjarnan læra svo þau spjalla endalaust við mig og reyna líka að kenna mér ítölsku í leiðinni. Maturinn á þessum stað var svakalega góður eins og bara allur Ítalskur matur. Í forrétt fengum við smá bland af smáréttum og síðan pizzur í aðalrétt.

Vinahópurinn á veitingastaðnum

Forréttirnir

Áfengi hér er tekið voðalega léttum höndum en þau drukku öll örugglega 8-9 glös(lítil) af bjór eins og að drekka vatn bara og keyrðu síðan heim og eins og ekkert hafði í skorist.
Næsta dag fór ég almenningsgarð að horfa á ítalskt leirkit með krökkunum og auðvitað var matur og vín í boði eftir á.
Hér snýst allt um mat! ef fólk hittist þá er alltaf matur til staðar og nóg af honum.

Á leiðinni niður í vínkjallarann

sækja ólívu olíu

Á mánudaginn fór ég með Stefano í smá heimsókn til pabba Ilariu, hann býr í kringum 20 mínutur frá þeim. Ástæða heimsóknarinnar var að við vorum að fara sækja ólvíu olíu sem hann býr til sjálfur. Þessi olía er alveg þó miklu betri en þessi heima, hún er gerð aðeins úr ólívum sem eru kramdar til að fá safann úr þeim. Pabbi hennar býr í pinku littlum bæ og hann ræktar allt flest allt sem hann borðar sjálfur, hann er meira að segja með gamlan vínkjallara. Aðalástða þess að ég var að koma með Stefano þangað er að hann er með mig í smá æfingarakstri núna, svona til að sjá hvort ég höndli ítalska umferð. Það er búið að ganga mjög vel, bíllin er allavega ennþá heill og það stefnir allt í það að ég verði bara tilbúin til keyrslu alein bráðum. Keyrslan utarbæjar er kannski ekki svo slæm en eins og ég hef minnst áður á, þá eru ítalir snarklikkaðir þegar kemur að keyrslu. Þeir halda að þeir eiga alltaf réttinn og að það sé engin annar í umferðinni. Ég er svona að venjast því en það versta er að á hverjum morgni þarf ég að bakka út 70% bratta brekku upp á við út um hlið sem varla nær utan um bílinn og ekki inn á beinan veg heldur inn á aðra brekku sem er umþað bil jafnbrött. Ég lýt á björtu hliðarnar og vona þá bara að ári loknu verði ég orðin verulega góð í að bakka og kannski byrji ég bara að bakka hvert sem ég fer.

Næsta dag semsagt á þriðjudaginn þá átti sá yngsti afmæli. Giulio varð 6 ára þann dag og það átti að halda stóra veislu þar sem öllum í bekknum hans var boðið, plús fjölskyldumeðlimir. Bæði Ilairia og Stefano vöknuðu fyrir allar aldir til að byrja að baka og búa til mat, þið getið ímyndað ykkur hvað þarf mikinn mat fyrir afmæli miðað við þær lýsingar sem ég hef gefið ykkur hérna á mat.

Kakan borin fram

Ég hef komist að því að fjölskyldan er alltaf mjög sein með allt svo korter í afmæli var ennþá verið að taka seinustu kökuna út úr ofninum.

Afgangurinn sem var farið með heim ,
gos fyrir lífstíð

Afmælið heppnaðist mjög vel , fullt af öskrandi littlum ítölum hlaupandi um í nokkra klukkutíma en Giulio var mjög ánægður. Í lok afmælisins þegar búið var að bera fram kökuna þá var auðvitað vínið borið fram, það var sötrað á því á meðan krakkarnir héldu áfram að hlaupa um. Þetta lýsir meira og minna ekta ítölsku barnaafmæli.

Bolzena

Ítalía er svo æðisleg, hún stendur fram úr vonum. Ég reyni að skoða mig eins mikið um og ég get og á fimmtudag og föstudag fór ég að skoða mismunandi bæji sem liggja í kringum Bolzena vatn ( smá hryllingssaga um þetta vatn, hvert sumar deyr allavega einn í vatninu og það finnst aldrei nein lík). Allavega bæina sem ég skoðaði voru Bolzena og Tuscania. Bolzena er voðalega lítið og krúttlegur bær, hann er voðalega svipaður og Montefiascone en aðeins minni.

Tuscania

Tuscania er einnig sömu stærð en hefur í raun mikklu meira að bjóða en hinir bæirnir. Við fórum þangað í fyrsta lagi til að athuga tungumála skóla sem er staðsettur þarna en það kemur í ljós að 12 vikna námskeið kostar 250.000... okkur fannst það frekar dýrt svo er verð í bili bara að hlusta á ítölskuna og vona að ég skilji bráðum. Við fórum að skoða okkur um í staðin til að eyða tíma. Við duttum inn á voðalega skemmtilegt safn sem sýndu grafir frá tíma etrúa, og út frá því gátum við farið að skoða hellana sem grafirnar fundust í. Það var allt voðalega spennandi og framandi þangað til að að versta martröð mín rættist í seinasta hellinum en einn veggurinn sást ekki fyrir kóngulóm, það voru örugglega yfir 100 kóngulær þarna.. ég er ennþá með hroll eftir þessa sjón.

Einn af hellunum

Um kvöldið fór ég loks til Viterbo, sem er borg rétt hjá Montefiascone. Viterbo er mjög gömul borg og hún var eitt sinn sumaraðstaða fyrir páfann. Fjölskyldan fór með mig þangað til þess að hitta littlu frænku Ilariu og skiptinema sem býr hjá henni núna. Þær er báðar 16 ára en rosalega fínar, frænka hennar var reyndar 15 ára að verða 16 á næsta ári svo hún er soldið ung en það stoppar hana ekki að spurja hvort ég komi með henni á disco í Róm. Það er ekki bara á Íslandi sem fólk byrjar að sukka svona ung að aldri.

yndislegu Stefano og Ilaria

Það er alltaf eitthvað í gangi hérna og í gær fór ég í afmæli til ein af vinum þeirra sem heitir Paulo. Það var voða gaman en mér líður stundum meira eins og vinur þeirra eða dóttir því að þegar við komum í afmælið þá var fólkið búið að ráða barnapíu til að leika aðeins við börnin og þá aðalega Gretu og Giulio í stað þess bara að spurja au pairinn sem þau eru að borga til að gera einmitt hluti eins og þetta.

Allavega þá ætla ég ekki að hafa þetta lengra í þetta skipti, ég kveð í bili!

Ciao

ps. Ef þið viljið sjá fleiri myndir þá getiði séð þær hérna

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.4867172966588.266803.1515222942&type=1

Jæja kæru lesendur

Nú er ég loksins eftir langa leit og langa bið komin til Ítalíu. Þetta tók sinn tíma en ég fann loks hina fullkomnu fjölskyldu og dreif mig út. Ég átti góða kveðju stund í gær með fjölskyldu og vinum áður en ég steig upp í flugvélina og flaug til Rómar. Á flugvellinum tók pabbin á móti mér. Fjölskyldan stendur semsagt saman af mömmu (Ilaria) , pabba (Stefano) , 7 ára stelpu (Greta) og 6 ára strák (Gulio). Því miður þá var klukkan orðin svo margt þegar ég lennti að krakkarnir og Ilaira komust ekki með, en hann stóð þarna tilbúin með teikningu frá krökkunum. Það er nú ekkert áhugavert að tala um keyrsluna heim nema það að hann virtist ekki rata neitt , tók stöðugt vitlausar beygjur og var ekki alveg viss hvert hann ætti að fara. Þarna var ég komin í smá taken fýling en allt varð gott í endan þegar við ókum loks inn í innkeyrsluna sem ég hafði séð á myndum.

Næsta dag þegar ég vaknaði þá var konan sem kemur að þrífa húsið komin og þegar ég labbaði fram þá heilsaði hún mér á ítölsku og spurði mig um nafn, ég náttúrulega búin að stúdera sérstaklega hvernig ég ætti að bera fram nafnið mitt svaraði henni á ítölsku. Nema þá byrja hún á fullu að tala ítölsku við mig og ég eins og bjáni segi "no italiano" og þá komust við að því að hvorki ég talaði ítölsku né hún ensku svo morgunin endaði frekar fyndin þar sem hún var alltaf að reyna að bjóða mér eitthvað og ég skildi ekki stakt orð af því sem hún sagði.

Restina af deginum eyddi ég í að skoða mig um þangað til að fjölskyldan kæmi heim. Landsvæðið hérna í kring er alveg stórkostlega flott og húsið sjálft ekkert minna flott, það er á þremur hæðum með risastórum garði og meira segja smá sundlaug líka en það er því miður buið að loka henni því að veturinn fer að skella á. Þegar hún kom síðan loksins þá förum við inn í bæinn sem heitir Montefiascone þar sem við löbbuðum og skoðuðum okkur um. Við gengum fram hja ísbúð og ákváðum að fá okkur ís , þá komst ég að tvennu merkilegu, það fyrsta er að stelpan borðar ekki ís og það annað er að það var hægt að fá nutella ís. Ítalar borða víst voðalega mikið af nutella.
Í þessari bæjarferð komst ég einnig að því að það er satt sem fólk segir, ítalar eru klikkaðir í umferðinni. Þeir leggja hvar sem er og keyra hvar sem er, það liggur við að göturnar sé einn samfeldur vegur og gönngustígur og fólk labbar og keyrir hvar sem það vill og hentar.

Fjölskyldan er voðalega hlý og góð og þau eru að taka mig vel inn í fjölskylduna. Þau eru mjög góðir dýravinir enda eiga þau einn hund (Penny), þrjá ketti og eina hænu (þau áttu fjórar hænur en það dóu þrjár þegar konan ákvað að þær ættu fá að vera meira frjálsar og skyldi búrið eftir opið, þá kom refur og át þær). Hundurinn Penny er sheffer, hún er voðalega góð en geltir samt aðeins of mikið. Hún er reyndar að ganga í gegnum smá tímabil núna, hún heldur nefninlega að hún sé hvolpafull. Greyið hundurinn því ekki er hægt að senda hana til sálfræðings.

Ég ætla þá ekki að hafa þetta lengra en ég verð samt dugleg að blogga hér í þessari ferð minni svo endilega fylgjist með, læt líka nokkrar myndir fylgja með hér að neðan

Ciao