Mánaðardvöl í paradís

Kæru lesendur

Nú hef ég verið hérna í meira en heilann mánuð og lífið er ennþá jafn yndislegt. Heimþráinn er ekki enn farin að segja til sín og ég held áfram að sjá hversu yndisleg fjöslkyldan mín er og hversu heppin ég hef verið.
Ég hef voðalítð af skyldum að sinna, það kemur kona að þrífa hérna þrisvar á viku og Stefano er heima í augnarblikinu svo það eina sem ég þarf að gera er að leika við krakkana inn á milli, voða lúxus líf gæti maður sagt.
Þó leiðist mér aldrei, hef alltaf eitthvað að gera og nota sem mestan tíma í að læra ítölsku. Ítalskan fer öll að koma, ég fer vonandi bráðum bara að halda uppi samræðum.  Ég kann þó að panta mér drykk á barnum sem er náttúrulega klárlega alveg það mikilvægasta að kunna.

Róm 

fyrir framan Vatíkanið

Allavega tímin hérna líður allt of hratt og ég hef fullt að segja frá. Fyrir nokkrum helgum fór ég til Róm, bæði til að skoða mig um en einnig því að elskuleg vinkona hún Sif frá Íslandi var að heimsækja Róm með vinkonu sinni Erlu. Ég tók lestina eldsnemma á laugardagsmorgni og var komin til Rómar um níu leytið. Ég var ekki að fara hitta stelpurnar fyrr en um eftirmiðdaginn svo ég hafði nógan tíma til að fara skoða mig um og sjá þær merkisbyggingar sem mér hefur dreymt um að sjá lengi. Dagurinn byrjaði þó ekki vel þar sem ég viltist endalaust og endaði í 1 og hálfs tíma strætó ferð, en svona til að líta á björtu hliðarnar þá fékk ég allavega að sjá aðeins meira af Róm. Loksins þegar ég komst á áfangastað sem var Vatíkanið, þá komst ég að því að það væri þriggja tíma röð til að kaupa miða svo ég ákvað að geyma það þangað til seinna. Restin af tímanum nýtti ég þó vel og fór og skoðaði Pantheum, colosseum og labbaði um Róm og sá eflaust fleiri hluti en þar sem ég var ekki einu sinni viss hvar ég væri þá var ég heldur ekki viss hvað ég væri að sjá. Ég átti alveg hreint yndislegan dag og þá var komin tími á að hitta stelpurnar. Þær vildu fara að versla aðeins þannig þær sýndu mér aðal verslunargötuna, við fengum okkur að borða og fórum síðan til þeirra að gera okkur sætar fyrir kvöldið. Þegar við vorum reddý var ferðinni heitið á Rómverskt djamm. Við fórum á uppáhalds barinn þeirra sem heitir Scoolars, við vorum svo sniðugar að taka íslenska fánan með okkur svo hvert sem við fórum voru allir mjög spenntir að tala við okkur og fannst fánin okkar mjög skemmtilegur. Önnur ástæðan kannski fyrir því að allir voru mjög spenntir að tala við okkur er að þær stelpurnar eru báðar ljóshærðar og það er eins og ókannað land fyrir ítölum. Þeir elska ljóst hár og þær lenda sífelt í því að fólk spyr þær um að fá mynd með sér.

Við stöllurnar á barnum

Þetta var mjög gott kvöld og ég fékk heldur betur innsýn inn í rómverskt næturlíf.

Vinkonu hópurinn 

Ég er alltaf að kynnast nýju fólki hérna og ég er komin inn í smá vinkonu hóp sem býr hérna í Montefiascone. Ein af þeim er semsagt littla systir Ilariu og þetta eru vinkonur hennar. Þær eru voðalega yndislegar og bjóða mér alltaf með þegar þær eru að fara gera eitthvað skemmtilegt saman, ég er búin að fara með þeim tvisvar út að borða og þær sýndu mér aðeins hvernig næturlífið virkar í hér í þessum littla bæ. Því miður er það frekar sorglegt, það er eiginlega bara hægt að segja að það sé ekkert næturlíf. Þó það sorglegasta sem ég sá var ísbúð sem hafði slökkt ljósin hjá sér, sett upp diskóljós og ráðið plötusnúð og þar inni voru 3 eða 4 ofurfullir táningar að dansa við tónlistina. Heppilega bý ég nálegt Róm og Viterbo því þú ferð ekki á djammið hér.

Þar sem ég hef svo mikin auka frítíma til að gera það sem mér lystir þá reyni ég að sjá og upplifa eins mikið og ég get, um daginn fór ég og skoðaði með fallegri bæum sem ég hef séð. Hann heitir Cicita di Bagnoregio og hann liggur á kletti. Árið 1950 var haldið að hann myndi hrynja svo íbuar hans fluttu í burtu en síðan var allt í góðu með hann þannig að fyrir sirka 5 árum byrjaði fólk að flytja aftur tilbaka og er fólk ennþá á fullu að gera hann upp eftir að hafa staðið í auði í 50 ár. Þegar ég verð rík í framtíðinni ætla ég að fjárfesta í eitt stykki sumarhús þarna.


Hér gerist eitthvað skemmtilegt á hverjum degi og fyrir nokkrum dögum þá ættleiddum við broddgölt. Stefano fann hann í garðinum og við ákvaðum að eiga hann. Svo við bjuggum til lítið búr og komust að því að honum fannst hundamatur bestur. Svo núna er enn eitt dýrið búið að bætast í safnið, ég fer að velta því fyrir mér hvort að þau séu að reyna að stofna dýragarð.

Giulio og broddgölturinn

Annað skemmtilegt að segja frá er bíllinn sem ég keyri, fyrir utan það að ég þarf að keyra í ítalskri umferð og síðan sagði ég ykkur frá bílskúrnum þá er þessi bíll hundgamall og við það að detta í sundur. Stefano er búin að eiga hann nokkuð lengi og það sést varla í lakkið fyrir rispum svo að honum er nokkuð sama um bílinn og segir mér að nokkrar rispur til viðbótar eru varla að fara skaða neinn. Þetta er semsagt ford focus 2001 að ég held og hann er keyrður 315 þúsund kílómetra, ég bíð eftir að hann einn daginn hrynji þegar ég er að keyra. Það er þó ekki það versta við hann, þegar bensíntankurinn er tómur og hann er fylltur á ný þá fer örin ekki upp fyrr en eftir nokkra daga svo þú keyrir um haldandi að þú sért bensínlaus.


Ég ætla að hætta hér í bili því að ef ég myndi skrifa um allt sem ég upplifi þá væruð þið að lesa bók. Lofa að skrifa næsta blog með minna millibili. Dagskráin er að fara til Rómar næstu helgi og reyni að setja inn blog um það á sunnudag eða mánudag.

Bless í bili

Ciao

Útsýnið frá garðinum að kvöldi til 

Giulio er nýbyrjaður að æfa blak 

ég og ný vinkona 

Bað um súkkulaðimola og fékk tvær ískúlur í staðinn

Ég bakaði íslenskar pönnukökur fyrir þau