Heilir 2 mánuðir liðnir

Sæl og blessuð kæru lesendur 

Ég var búin að lofa að næsta blog yrði stuttlega eftir seinasta blog , ég stóð því miður ekki við mín orð en vonandi er bloggið bara betra fyrir því 

Nú er ég búin að vera hérna í tvo mánuði. Tíminn flýgur alltof hratt framhjá. Áður en þið vitið af verð ég komin aftur heim til góða Íslands, farin að hlægja af bröndurunum ykkar, gerandi skandala og stunda skólagöngu á ný. 

Skemmtileg mynd af Giulio og Gretu

Núna er allt meira og minna dottið í vanagang. Ég sæki alltaf krakkana í skólann og ég er meira segja farin að elda hádegismatin, þið sem þekkið mig vel vitið að ég er kannski ekki sá meistarakokkur sem þið sjáið í sjónvarpinu en ég lýt svo á að krakkarnir eru ennþá fullkomnlega á lífi og með fulla heilsu og þá er markmiðinu náð. Ég má reyndar ekki elda neitt annað en það sem þau þekkja því ef þau sjá eitthvað sem þeim finnst skrýtið eða undarlegt þá heyrist bara skifo , skifo ,skifo ( sem þýðir ógeðslegt á ítölsku). Um daginn eldaði ég gjónagraut fyrir þau og það var eins og ég væri að neyða bensíni ofan í þau. 

Með allan þennan ítalska mat, pasta pasta og aftur pasta þá verð ég að halda mig í formi ef ég að komast í flugvélina heim í ágúst. Um daginn fór ég í prufutíma í yoga. Það var eiginlega svo lítið fyndið því að tíminn var klukkan 11 að morgni til og ég var umkringd húsmæðrum sem hafa ekkert annað við tímann sinn að gera. Síðan fór tíminn náttúrulega fram á ítölsku og ég skildi voðalega lítið sem ekkert en vildi samt ekki líta illa út svo sagðist skilja allt og reyndi að herma. 

Held ég fari ekki aftur en hver veit nema ég splæsi í lítið ræktarkort eftir jól. 

Fyrir tveimur helgum fór ég til Rómar. Á föstudeginum tók ég lestina beinustu leið til Rómar og hitti aðra au pair sem bý í Róm. Hún er frá Ástralíu og ótrúlega skemmtileg. Við náðum strax saman og gerðum plön um að hittast aftur (hún heitir Rebecca svona til að nefna það líka).

Stefano á frænda í Róm sem heitir Alberto og hann er á sama ári og ég. Einn sunnudaginn kom hann með föður sínum í heimsókn til okkar. Hann er ótrúlega yndæll og bauð mér að koma til sín í Róm hvenær sem er, plús það er hann fáranlega myndarlegur ( eins gott að hann lesi ekki íslensku!).

Allavega þennan föstudag var ég að fara gista hjá honum og þó að ég hafi villst með lestinni heim til hans náði ég í tæka tíð áður en þær hættu að ganga. Hann kynnti mér fyrir nokkrum vinum hans og síðan fórum við heim að sofa. 

Næsta dag vaknaði ég tilturlega snemma og tók lestina með Alberto í miðbæinn. Hann var að fara að mótmæla með skólanum og ég ætlaði að skoða meira af Róm. 

Ég kvaddi hann með því að hann lofaði að sýna mér almennilega um Róm því að það er greinilega ekkert betra en Róm með leiðsögn frá rómverja, þeir eru gríðarlega stolltir af borginni sinni og engin borg er betri í heiminum.

Ég með tveimur af stelpunum á discotekinu

Þegar ég kom heim loksins eftir góðan dag í Róm var dagurinn aldeilis ekki búin því að Luisette og vinkonur hennar tóku mig á ítalskt discotek. Við fórum þangað um miðnæti ég og kom ekki heim fyrr en 6. Það var rosalega gaman og fólk var farið að dansa upp á borðum , sófum og stólum til að nýta alveg örugglega allt pláss til að dansa.

ein af vélunum sem kreystir ólvívurnar

Fyrir viku síðan fór ég með Stefano og fékk að skoða hvernig olívu olía er gerð, þetta er allt voðalega einfallt og til að segja frá þessu í stuttu máli þá er ólívan kreyst og safin fengin úr henni. Þannig er olían gerð og hún gæti ekki verið betri, ég er alveg hætt að borða smjör ég borða bara ólívu olíu í staðinn. Pæling að skilja bara öll fötin mín eftir og taka 20 kíló af olíu með mér heim.

Nú ætla ég að segja ykkur frá því sem líklegast er búið að standa sem mest upp úr ferðinni. Seinastu helgi ákvað ég í skyndi að mér langaði að fara til Napoli og hringdi í Rebeccu vinkonu mína og við ákváðum bara að skella okkur. Við fundum hostel, keyptum lestarmiða og héldum af stað. Áður en ég byrja frásögnina ætla ég að taka fram að Napoli er ein af hættulegustu borgum í Ítalíu, hún er full af glæpum og getur verið einstaklega hættulega fyrir ungar og fagrar stelpur eins og okkur. Við vorum þó staðráðnar í að standast allar þær hættur og eiga góða helgi. 

Hún byrjaði þó ekki vel, það fyrsta sem við komust að þegar við komum þangað er að hostelið sem við pöntuðum var bara alls ekki í Napoli svo þá hófst leitin að nýju hosteli, heppilega var löggan nálægt þannig við ákváðum að vera öruggar og spurja hana. Eftir síðan sirka klukkutíma af villtum áttum, heimilislausum köttum og hræddum stelpum fundum við loksins hostel og komum okkur vel fyrir. Næsta skref var að borða hádegis mat og við fundum mjög fljótlega stað sem okkur leist vel á. Mér finnst mjög leiðinlegt að hafa ekki skrifað nafnið á staðnum niður því þarna eru bestu pizzur í heimi seldar, ég mun aldrei á ævi minni borða eins góða pizzu og þarna!

 Napoli er hreint út sagt alveg yndisleg borg, annað en Róm er hún með bryggju og að labba með fram bryggjunni og horfa yfir eyjuna capri með ítalskan gelato er eitt af því besta sem ég hef upplifað. Við áttum yndislegan dag þar sem við fórum á jólamarkað og sáum Napoli með hjálp hop on hop off tour bus guide og héldum síðan heim til að undirbúa okkur fyrir næturlífið. 

Áður en við héldum út þá bættist önnur stelpa í hópinn, hún er frá austurríki og heitir Hannah. Leið okkar var haldin á discotek og þegar við ætluðum að finna leigubíl sem gekk eitthvað illa þá voru bara aldeilis mættir heilir átta herramenn til að hjálpa okkur, þrír þeirra meira að segja buðust til að keyra okkur í sínum eigin bílum en það tilboð hljómaði ekkert sérstaklega gott í hættulegri borginni Napoli. Við fengum loks leigubíl og héldum á discotekið, það var ótrúlega gaman og var ég orðin góður vinur barþjónana svona til að segja pent frá. Við enduðum kvöldið á að ráðast á sjálfsalan á hostelinu klukkan 4 að nóttu til því við vorum svo svangar og þeir þarna í þessari borg eru ekki eins sniðugir og á íslandi að hafa skyndibitastaði opið allan sólarhringin.

Næsta dag vöknuðum við ekkert sérlega ferskar en þó tilbúnar í að leggja af stað til að skoða hina frægu gömlu borg Pompei, þeir sem vita ekki hvað það er ættu virkilega að lesa til um hana eða bara koma hingað til Ítalíu og sjá hana með eigin augum. Alla vonir mínar stóðust undir væntingum, þetta var svo fallegt og gaman að labba þarna um. Við meira að segja fengum ókeypis fræðslu um staðin því að einn leiðsögumannana leiddist og bauð okkur smá frítt sýnishorn sem endaði í heilum túr. 

Þetta var yndisleg helgi sem ég mun aldrei gleyma og það skaðaði ekki að vera með svona góðan ferðafélag. Rebecca er rosalega skemmtileg og við erum þegar búinar að plana aðra helgi í heimsókn til Milan.

Þetta var var nú bara hvað ég gerði seinustu helgi svo það er ekkert merkilegt búið að gerast í vikunni nema hvað ég er farin að sakna Íslands smá. Miðað við Ísland eru varla jól hér og ég væri smá til að vera heima núna í snjónum að skreyta piparkökur.

Við fengum reyndar einar gleðifréttir, þær eru að Stefano er loksins komin með vinnu og fer í burtu í janúar og verður í burtu í tvo mánuði svo þá verður kannski eitthvað aðeins meira að gera fyrir mig.

Ástæðan fyrir því að ég sendi bloggið út í dag en ekki í gær og ekki á morgun er að hún elskulega mamma mín á afmæli í dag og mér langaði að heiðra henni endirinn. Hún er búin standa við bakið á mér í gegnum allt og tók því opnum örmum þegar ég ákvað skyndilega að fara til ítalíu í heilt ár. Hún er yndislega mamma sem nokkur gæti óskað sér og ég vona að hún hafi átt sem besta daginn <3

Ég blogga alveg örugglega fyrir jólin svo ætla ekki að koma með jólakveðju strax

Ciao í bili

Ps. Ég týndi hleðslutækinu af myndavélinni í smá tíma, ég var bara að finna það aftur, ég tók nokkrar á símann á meðan en hann er eitthvað stríða mér með að koma myndunum yfir á tölvuna, ég set þær inn um leið og ég finn út úr þessu

ein aftur af útsýninu aftur í endan 

Mánaðardvöl í paradís

Kæru lesendur

Nú hef ég verið hérna í meira en heilann mánuð og lífið er ennþá jafn yndislegt. Heimþráinn er ekki enn farin að segja til sín og ég held áfram að sjá hversu yndisleg fjöslkyldan mín er og hversu heppin ég hef verið.
Ég hef voðalítð af skyldum að sinna, það kemur kona að þrífa hérna þrisvar á viku og Stefano er heima í augnarblikinu svo það eina sem ég þarf að gera er að leika við krakkana inn á milli, voða lúxus líf gæti maður sagt.
Þó leiðist mér aldrei, hef alltaf eitthvað að gera og nota sem mestan tíma í að læra ítölsku. Ítalskan fer öll að koma, ég fer vonandi bráðum bara að halda uppi samræðum.  Ég kann þó að panta mér drykk á barnum sem er náttúrulega klárlega alveg það mikilvægasta að kunna.

Róm 

fyrir framan Vatíkanið

Allavega tímin hérna líður allt of hratt og ég hef fullt að segja frá. Fyrir nokkrum helgum fór ég til Róm, bæði til að skoða mig um en einnig því að elskuleg vinkona hún Sif frá Íslandi var að heimsækja Róm með vinkonu sinni Erlu. Ég tók lestina eldsnemma á laugardagsmorgni og var komin til Rómar um níu leytið. Ég var ekki að fara hitta stelpurnar fyrr en um eftirmiðdaginn svo ég hafði nógan tíma til að fara skoða mig um og sjá þær merkisbyggingar sem mér hefur dreymt um að sjá lengi. Dagurinn byrjaði þó ekki vel þar sem ég viltist endalaust og endaði í 1 og hálfs tíma strætó ferð, en svona til að líta á björtu hliðarnar þá fékk ég allavega að sjá aðeins meira af Róm. Loksins þegar ég komst á áfangastað sem var Vatíkanið, þá komst ég að því að það væri þriggja tíma röð til að kaupa miða svo ég ákvað að geyma það þangað til seinna. Restin af tímanum nýtti ég þó vel og fór og skoðaði Pantheum, colosseum og labbaði um Róm og sá eflaust fleiri hluti en þar sem ég var ekki einu sinni viss hvar ég væri þá var ég heldur ekki viss hvað ég væri að sjá. Ég átti alveg hreint yndislegan dag og þá var komin tími á að hitta stelpurnar. Þær vildu fara að versla aðeins þannig þær sýndu mér aðal verslunargötuna, við fengum okkur að borða og fórum síðan til þeirra að gera okkur sætar fyrir kvöldið. Þegar við vorum reddý var ferðinni heitið á Rómverskt djamm. Við fórum á uppáhalds barinn þeirra sem heitir Scoolars, við vorum svo sniðugar að taka íslenska fánan með okkur svo hvert sem við fórum voru allir mjög spenntir að tala við okkur og fannst fánin okkar mjög skemmtilegur. Önnur ástæðan kannski fyrir því að allir voru mjög spenntir að tala við okkur er að þær stelpurnar eru báðar ljóshærðar og það er eins og ókannað land fyrir ítölum. Þeir elska ljóst hár og þær lenda sífelt í því að fólk spyr þær um að fá mynd með sér.

Við stöllurnar á barnum

Þetta var mjög gott kvöld og ég fékk heldur betur innsýn inn í rómverskt næturlíf.

Vinkonu hópurinn 

Ég er alltaf að kynnast nýju fólki hérna og ég er komin inn í smá vinkonu hóp sem býr hérna í Montefiascone. Ein af þeim er semsagt littla systir Ilariu og þetta eru vinkonur hennar. Þær eru voðalega yndislegar og bjóða mér alltaf með þegar þær eru að fara gera eitthvað skemmtilegt saman, ég er búin að fara með þeim tvisvar út að borða og þær sýndu mér aðeins hvernig næturlífið virkar í hér í þessum littla bæ. Því miður er það frekar sorglegt, það er eiginlega bara hægt að segja að það sé ekkert næturlíf. Þó það sorglegasta sem ég sá var ísbúð sem hafði slökkt ljósin hjá sér, sett upp diskóljós og ráðið plötusnúð og þar inni voru 3 eða 4 ofurfullir táningar að dansa við tónlistina. Heppilega bý ég nálegt Róm og Viterbo því þú ferð ekki á djammið hér.

Þar sem ég hef svo mikin auka frítíma til að gera það sem mér lystir þá reyni ég að sjá og upplifa eins mikið og ég get, um daginn fór ég og skoðaði með fallegri bæum sem ég hef séð. Hann heitir Cicita di Bagnoregio og hann liggur á kletti. Árið 1950 var haldið að hann myndi hrynja svo íbuar hans fluttu í burtu en síðan var allt í góðu með hann þannig að fyrir sirka 5 árum byrjaði fólk að flytja aftur tilbaka og er fólk ennþá á fullu að gera hann upp eftir að hafa staðið í auði í 50 ár. Þegar ég verð rík í framtíðinni ætla ég að fjárfesta í eitt stykki sumarhús þarna.


Hér gerist eitthvað skemmtilegt á hverjum degi og fyrir nokkrum dögum þá ættleiddum við broddgölt. Stefano fann hann í garðinum og við ákvaðum að eiga hann. Svo við bjuggum til lítið búr og komust að því að honum fannst hundamatur bestur. Svo núna er enn eitt dýrið búið að bætast í safnið, ég fer að velta því fyrir mér hvort að þau séu að reyna að stofna dýragarð.

Giulio og broddgölturinn

Annað skemmtilegt að segja frá er bíllinn sem ég keyri, fyrir utan það að ég þarf að keyra í ítalskri umferð og síðan sagði ég ykkur frá bílskúrnum þá er þessi bíll hundgamall og við það að detta í sundur. Stefano er búin að eiga hann nokkuð lengi og það sést varla í lakkið fyrir rispum svo að honum er nokkuð sama um bílinn og segir mér að nokkrar rispur til viðbótar eru varla að fara skaða neinn. Þetta er semsagt ford focus 2001 að ég held og hann er keyrður 315 þúsund kílómetra, ég bíð eftir að hann einn daginn hrynji þegar ég er að keyra. Það er þó ekki það versta við hann, þegar bensíntankurinn er tómur og hann er fylltur á ný þá fer örin ekki upp fyrr en eftir nokkra daga svo þú keyrir um haldandi að þú sért bensínlaus.


Ég ætla að hætta hér í bili því að ef ég myndi skrifa um allt sem ég upplifi þá væruð þið að lesa bók. Lofa að skrifa næsta blog með minna millibili. Dagskráin er að fara til Rómar næstu helgi og reyni að setja inn blog um það á sunnudag eða mánudag.

Bless í bili

Ciao

Útsýnið frá garðinum að kvöldi til 

Giulio er nýbyrjaður að æfa blak 

ég og ný vinkona 

Bað um súkkulaðimola og fékk tvær ískúlur í staðinn

Ég bakaði íslenskar pönnukökur fyrir þau

Vika 1 liðin

Kæru vinir, fjölskylda og lesendur

Hér er krökkunum deilt út frá skólanum 

Hér í Ítalíu er margt og mikið búið að gerast síðan seinasta bloggi. Ég er nú búin að vera hérna í rúmlega viku og ekki komin með heimþrá enn.
Seinustu helgi fór ég með Ilariu og skutlaði krökkunum í skólann og sótti þau. Þau eru í skólanum alveg frá mánudegi til laugardags en eru þá í staðin búin klukkan 1 alla daga, en samt þau þurfa að fara í skóla á laugardegi, ég sæi það ekki gerast á Íslandi. Hér er skólinn voðalega formlegur og passar stíft upp á krakkana, það er búið að taka okkur 7 daga að kynnast kennurum, afrit af vegabréfi og fullt af undirskriftum bara fyrir það að ég megi sækja krakkana í skólann. Það er samt voða mikil stemning að sækja krakkana því að allir foreldrarnir mæta snemma fyrir utan til þess að getað spjallað saman.




Ilaria og Stefano eiga tonn af vinum á þeirra aldri sem eiga börn á sama aldri. Í gegnum vikuna er ég búin að kynnast þeim vel því að hvert sem við förum hittum við alltaf á þau, þá oftast til að krakkarnir getað leikið sér saman en líka bara til að njóta selskaps frá hvort öðru.
Seinasta laugardag fór ég með þessum hóp út að borða á ítalskan veitingarstað. Það var svakalega skemmtilegt því að þau kunna voðalega littla ensku en vilja svo gjarnan læra svo þau spjalla endalaust við mig og reyna líka að kenna mér ítölsku í leiðinni. Maturinn á þessum stað var svakalega góður eins og bara allur Ítalskur matur. Í forrétt fengum við smá bland af smáréttum og síðan pizzur í aðalrétt.

Vinahópurinn á veitingastaðnum

Forréttirnir

Áfengi hér er tekið voðalega léttum höndum en þau drukku öll örugglega 8-9 glös(lítil) af bjór eins og að drekka vatn bara og keyrðu síðan heim og eins og ekkert hafði í skorist.
Næsta dag fór ég almenningsgarð að horfa á ítalskt leirkit með krökkunum og auðvitað var matur og vín í boði eftir á.
Hér snýst allt um mat! ef fólk hittist þá er alltaf matur til staðar og nóg af honum.

Á leiðinni niður í vínkjallarann

sækja ólívu olíu

Á mánudaginn fór ég með Stefano í smá heimsókn til pabba Ilariu, hann býr í kringum 20 mínutur frá þeim. Ástæða heimsóknarinnar var að við vorum að fara sækja ólvíu olíu sem hann býr til sjálfur. Þessi olía er alveg þó miklu betri en þessi heima, hún er gerð aðeins úr ólívum sem eru kramdar til að fá safann úr þeim. Pabbi hennar býr í pinku littlum bæ og hann ræktar allt flest allt sem hann borðar sjálfur, hann er meira að segja með gamlan vínkjallara. Aðalástða þess að ég var að koma með Stefano þangað er að hann er með mig í smá æfingarakstri núna, svona til að sjá hvort ég höndli ítalska umferð. Það er búið að ganga mjög vel, bíllin er allavega ennþá heill og það stefnir allt í það að ég verði bara tilbúin til keyrslu alein bráðum. Keyrslan utarbæjar er kannski ekki svo slæm en eins og ég hef minnst áður á, þá eru ítalir snarklikkaðir þegar kemur að keyrslu. Þeir halda að þeir eiga alltaf réttinn og að það sé engin annar í umferðinni. Ég er svona að venjast því en það versta er að á hverjum morgni þarf ég að bakka út 70% bratta brekku upp á við út um hlið sem varla nær utan um bílinn og ekki inn á beinan veg heldur inn á aðra brekku sem er umþað bil jafnbrött. Ég lýt á björtu hliðarnar og vona þá bara að ári loknu verði ég orðin verulega góð í að bakka og kannski byrji ég bara að bakka hvert sem ég fer.


Næsta dag semsagt á þriðjudaginn þá átti sá yngsti afmæli. Giulio varð 6 ára þann dag og það átti að halda stóra veislu þar sem öllum í bekknum hans var boðið, plús fjölskyldumeðlimir. Bæði Ilairia og Stefano vöknuðu fyrir allar aldir til að byrja að baka og búa til mat, þið getið ímyndað ykkur hvað þarf mikinn mat fyrir afmæli miðað við þær lýsingar sem ég hef gefið ykkur hérna á mat.

Kakan borin fram

Ég hef komist að því að fjölskyldan er alltaf mjög sein með allt svo korter í afmæli var ennþá verið að taka seinustu kökuna út úr ofninum.

Afgangurinn sem var farið með heim ,
gos fyrir lífstíð

Afmælið heppnaðist mjög vel , fullt af öskrandi littlum ítölum hlaupandi um í nokkra klukkutíma en Giulio var mjög ánægður. Í lok afmælisins þegar búið var að bera fram kökuna þá var auðvitað vínið borið fram, það var sötrað á því á meðan krakkarnir héldu áfram að hlaupa um. Þetta lýsir meira og minna ekta ítölsku barnaafmæli.

Bolzena

Ítalía er svo æðisleg, hún stendur fram úr vonum. Ég reyni að skoða mig eins mikið um og ég get og á fimmtudag og föstudag fór ég að skoða mismunandi bæji sem liggja í kringum Bolzena vatn ( smá hryllingssaga um þetta vatn, hvert sumar deyr allavega einn í vatninu og það finnst aldrei nein lík). Allavega bæina sem ég skoðaði voru Bolzena og Tuscania. Bolzena er voðalega lítið og krúttlegur bær, hann er voðalega svipaður og Montefiascone en aðeins minni.

Tuscania

Tuscania

Tuscania er einnig sömu stærð en hefur í raun mikklu meira að bjóða en hinir bæirnir. Við fórum þangað í fyrsta lagi til að athuga tungumála skóla sem er staðsettur þarna en það kemur í ljós að 12 vikna námskeið kostar 250.000... okkur fannst það frekar dýrt svo er verð í bili bara að hlusta á ítölskuna og vona að ég skilji bráðum. Við fórum að skoða okkur um í staðin til að eyða tíma. Við duttum inn á voðalega skemmtilegt safn sem sýndu grafir frá tíma etrúa, og út frá því gátum við farið að skoða hellana sem grafirnar fundust í. Það var allt voðalega spennandi og framandi þangað til að að versta martröð mín rættist í seinasta hellinum en einn veggurinn sást ekki fyrir kóngulóm, það voru örugglega yfir 100 kóngulær þarna.. ég er ennþá með hroll eftir þessa sjón.

Einn af hellunum 

Um kvöldið fór ég loks til Viterbo, sem er borg rétt hjá Montefiascone. Viterbo er mjög gömul borg og hún var eitt sinn sumaraðstaða fyrir páfann. Fjölskyldan fór með mig þangað til þess að hitta littlu frænku Ilariu og skiptinema sem býr hjá henni núna. Þær er báðar 16 ára en rosalega fínar, frænka hennar var reyndar 15 ára að verða 16 á næsta ári svo hún er soldið ung en það stoppar hana ekki að spurja hvort ég komi með henni á disco í Róm. Það er ekki bara á Íslandi sem fólk byrjar að sukka svona ung að aldri.

yndislegu Stefano og Ilaria

Það er alltaf eitthvað í gangi hérna og í gær fór ég í afmæli til ein af vinum þeirra sem heitir Paulo. Það var voða gaman en mér líður stundum meira eins og vinur þeirra eða dóttir því að þegar við komum í afmælið þá var fólkið búið að ráða barnapíu til að leika aðeins við börnin og þá aðalega Gretu og Giulio í stað þess bara að spurja au pairinn sem þau eru að borga til að gera einmitt hluti eins og þetta.

Allavega þá ætla ég ekki að hafa þetta lengra í þetta skipti, ég kveð í bili!

Ciao

ps. Ef þið viljið sjá fleiri myndir þá getiði séð þær hérna

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.4867172966588.266803.1515222942&type=1

Fyrstu tveir dagarnir

Jæja kæru lesendur

Nú er ég loksins eftir langa leit og langa bið komin til Ítalíu. Þetta tók sinn tíma en ég fann loks hina fullkomnu fjölskyldu og dreif mig út. Ég átti góða kveðju stund í gær með fjölskyldu og vinum áður en ég steig upp í flugvélina og flaug til Rómar. Á flugvellinum tók pabbin á móti mér. Fjölskyldan stendur semsagt saman af mömmu (Ilaria) , pabba (Stefano) , 7 ára stelpu (Greta) og 6 ára strák (Gulio).  Því miður þá var klukkan orðin svo margt þegar ég lennti að krakkarnir og Ilaira komust ekki með, en hann stóð þarna tilbúin með teikningu frá krökkunum. Það er nú ekkert áhugavert að tala um keyrsluna heim nema það að hann virtist ekki rata neitt , tók stöðugt vitlausar beygjur og var ekki alveg viss hvert hann ætti að fara. Þarna var ég komin í smá taken fýling en allt varð gott í endan þegar við ókum loks inn í innkeyrsluna sem ég hafði séð á myndum.

Næsta dag þegar ég vaknaði þá var konan sem kemur að þrífa húsið komin og þegar ég labbaði fram þá heilsaði hún mér á ítölsku og spurði mig um nafn, ég náttúrulega búin að stúdera sérstaklega hvernig ég ætti að bera fram nafnið mitt svaraði henni á ítölsku. Nema þá byrja hún á fullu að tala ítölsku við mig og ég eins og bjáni segi "no italiano" og þá komust við að því að hvorki ég talaði ítölsku né hún ensku svo morgunin endaði frekar fyndin þar sem hún var alltaf að reyna að bjóða mér eitthvað og ég skildi ekki stakt orð af því sem hún sagði.

Restina af deginum eyddi ég í að skoða mig um þangað til að fjölskyldan kæmi heim. Landsvæðið hérna í kring er alveg stórkostlega flott og húsið sjálft ekkert minna flott, það er á þremur hæðum með risastórum garði og meira segja smá sundlaug líka en það er því miður buið að loka henni því að veturinn fer að skella á. Þegar hún kom síðan loksins þá förum við inn í bæinn sem heitir Montefiascone þar sem við löbbuðum og skoðuðum okkur um. Við gengum fram hja ísbúð og ákváðum að fá okkur ís , þá komst ég að tvennu merkilegu, það fyrsta er að stelpan borðar ekki ís og það annað er að það var  hægt að fá nutella ís. Ítalar borða víst voðalega mikið af nutella.
Í þessari bæjarferð komst ég einnig að því að það er satt sem fólk segir, ítalar eru klikkaðir í umferðinni. Þeir leggja hvar sem er og keyra hvar sem er, það liggur við að göturnar sé einn samfeldur vegur og gönngustígur og fólk labbar og keyrir hvar sem það vill og hentar.

Fjölskyldan er voðalega hlý og góð og þau eru að taka mig vel inn í fjölskylduna. Þau eru mjög góðir dýravinir enda eiga þau einn hund (Penny), þrjá ketti og eina hænu (þau áttu fjórar hænur en það dóu þrjár þegar konan ákvað að þær ættu fá að vera meira frjálsar og skyldi búrið eftir opið, þá kom refur og át þær). Hundurinn Penny er sheffer, hún er voðalega góð en geltir samt aðeins of mikið. Hún er reyndar að ganga í gegnum smá tímabil núna, hún heldur nefninlega að hún sé hvolpafull. Greyið hundurinn því ekki er hægt að senda hana til sálfræðings.

Ég ætla þá ekki að hafa þetta lengra en ég verð samt dugleg að blogga hér í þessari ferð minni svo endilega fylgjist með, læt líka nokkrar myndir fylgja með hér að neðan

Ciao

Húsið séð frá garðinum 

garðurinn og útsýnið(sundlauginn er þarna fyrir neðan)

Teikingin sem krakkarnir gerðu fyrir mig 

vegurinn að húsinu er ekki sá besti

herbergið mitt, virðist samt minna en það er

minn fyrsti gelato(ís)

eins og ég segi ítalar klikkaðir í umferðinni, þetta er stoppmerki þarna til vinstri en það keyra allir bara framhjá því eins og ekkert sé

Hundurinn Penny

Fjölskyldan við matarborðið